Pokazywanie postów oznaczonych etykietą czytadło. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą czytadło. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 10 września 2017

Panna "Pragnę Spokoju" + Pan "Mieszkam W Krzakach" (Recenzja książki Jak się zakochać w facecie, który mieszka w krzakach Emmy Abrahamson)

Książka o spektakularnym tytule i fatalnym pierwszym zdaniu.
Chwilami mocno niegrzeczna, a chwilami nieco ckliwa i romantyczna.
Lekka, a jednak po jej lekturze nad głową pojawiła mi się chmurka z napisem "Hmm?".
Niby typowa lektura na wakacje, a jednak zostaje w głowie na dłużej.




niedziela, 26 stycznia 2014

Zmarnowany potencjał (Kochanka Freuda - Karen Mack, Jennifer Kaufman)

Jestem świeżo po lekturze Kochanki Freuda. Książki, która zapowiadała się baaardzo ciekawie i która kusiła tematem. Tymczasem jedyne, co przychodzi mi na myśl po lekturze to pytanie, jak można tak zmarnować TAKI temat?


niedziela, 12 stycznia 2014

Bardzo dobra ZŁA książka (Czas pokaże - Jeffrey Archer)

Czas pokaże poleciła mi bibliotekarka: widząc, jak motam się między półkami i na nic nie mogę się zdecydować, zasugerowała właśnie książkę Archera. Wciągnie cię - zarekomendowała. I miała rację.


środa, 25 lipca 2012

Paweł i Gawał w jednym stali domu... (Ostrożnie z marzeniami - Maja Kotarska)

Tytuł: Ostrożnie z marzeniami
Autor: Maja Kotarska
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka (dziękuję!)
Rok wydania: 2012
Liczba stron: 304


Maja Kotarska debiutantką nie jest, jednak ja nigdy wcześniej nie spotkałam się z jej nazwiskiem - i jest to pierwszy powód, dla którego zdecydowałam się sięgnąć po Ostrożnie z marzeniami. Drugim powodem był opis. Oto młoda dziewczyna, Agnieszka, otrzymuje w spadku po nielubianym wujku dom. A właściwie połówkę domu, gdyż jego część zamieszkuje starsza pani, niejaka Sabina Boszko. Starsza pani jednak nie zamierza przyjąć lokatorki z szeroko otwartymi ramionami, bynajmniej! Jej głównym celem życiowym staje się uprzykrzenie życia Agnieszce.

Super! - pomyślałam, kiedy przeczytałam ten opis, będzie wesoło! A że uwielbiam film Starsza pani musi zniknąć i w ogóle zostałam ostatnio fanką wszelkich historii, których bohaterkami są starsze panie, z ochotą przystąpiłam do lektury. Moje rozczarowanie było ogromne!

Absolutnie nie zamierzam pastwić się nad tą książka i czepiać się detali. Po prostu zupełnie szczerze przyznaję, że nie potrafię wskazać ani jednego elementu, który by mi się spodobał, no, może z wyjątkiem punktu wyjścia.

Sabina, która powinna nadawać ton całej opowieści, jest dla mnie zupełnie nijaka, chociaż z założenia miała być z jednej strony przebiegła i podła, z drugiej zaś uchodzić za słodką staruszkę. Dla mnie jest postacią z dużym potencjałem, który zupełnie nie został wykorzystany, gdyż Sabina, za przeproszeniem, ani ziębi, ani pali... Jej działania są dla mnie nie do końca zrozumiałe, nie do końca logiczne, a przy tym jej sposoby dręczenia Agnieszki wydały mi się zwyczajnie głupie i grubymi nićmi szyte.

Podobnie jest z Agnieszką. To postać bezbarwna, schematyczna i bez jakichkolwiek cech indywidualnych. Siłą rzeczy, o kimś takim czyta się bez zainteresowania. Gdyby była postacią drugoplanową - okej, ale na pierwszy plan zupełnie się nie nadaje.

Akcja? Hmm... Niby jest jakaś akcja, ale ani mnie ona nie zaciekawiła, ani nie przestraszyła, ani nie rozśmieszyła. Były jakieś ucieczki przed bandytami, były jakieś rozstania, intrygi, wredne koleżanki z pracy - ale prawdę mówiąc, cała intryga kryminalna pasuje mi do tej opowieści jak kwiatek do kożucha, a wszystko inne zwyczajnie mnie znudziło.

Szczerze? Nie polecam tej książki. Lubię literaturę łatwą, lekką i przyjemną - przyznaję. Ale są lepsze "czytadła" tego typu. Bo w Ostrożnie z marzeniami po prostu nie miałam na czym zawiesić uwagi i odetchnęłam z ulgą, kiedy dobrnęłam do końca. Bo ta "łatwa i lekka" książka zmęczyła mnie straszliwie. 

środa, 21 marca 2012

Życie jak hiperbola (Powrót do Poziomki - Katarzyna Michalak)

"Dobra literatura kobieca" - taki napis można znaleźć na okładce "Powrotu do Poziomki" Katarzyny Michalak. Czy rzeczywiście jest "dobra", najlepiej sprawdzić samemu, ja bym jednak to słowo zastąpiła słowem "szalona", "zwariowana", "bez hamulców".

Autorka bowiem, kolejny raz zresztą, pojechała po bandzie, a jej ulubionym zabiegiem literackim z pewnością jest hiperbola. Tutaj bowiem nie ma żadnego umiaru, wszystkiego jest dużo i... intensywnie, z rozmachem.

Główną bohaterką jest Ewa, znana czytelnikowi już z "Roku w Poziomce". O ile to możliwe, Ewa jest jeszcze bardziej chaotyczna i spontaniczna, jej przygody jeszcze bardziej nieprawdopodobne, a cudownym zdarzeniom, nagłym impulsom i spontanicznym decyzjom nie ma końca. I chociaż Katarzyna Michalak w tym tomie rozdziela Ewę z mężem, komplikuje jej relacje z ukochanym Andrzejem, wprowadza wątek... zmiany płci i adopcji indyjskiej dziewczynki, to książka przez to wcale nie staje się bardziej poważna czy pesymistyczna, bowiem ani poważna, ani pesymistyczna nie jest Ewa.

Nie ukrywam, że w książce tej przeszkadzało mi nieco więcej rzeczy, niż w poprzednich dwóch tomach z serii. Przede wszystkim właśnie Ewa. Do tego, że ma ADHD i jest zupełnie nieobliczalna zdążyłam się już przyzwyczaić. Teraz jednak jej "wyskoki", nieprawdopodobne przygody na lotniskach i tok rozumowania zaczęły mnie po prostu drażnić. Niby dojrzała kobieta, niby matka dziecku, niby prowadzi firmę... a zachowuje się jak nastolatka z problemami wieku dojrzewania. Dalej: Ewa nie ma pieniędzy. Ale na podróż do Indii ją stać, chociaż bilet kosztuje 5 tys. A co! Procedura adopcyjna indyjskiej dziewczynki trwa około pół roku - nie za mało? Wydawnictwo prowadzi się samo... bo jakoś nie dopatrzyłam się, żeby Ewa zbyt wiele godzin przebywała w pracy. No i "Ta Michalak", która pojawia się wtedy, gdy sytuacja zdaje się być beznadziejna... Bardzo to wszystko dziwne...

Mimo tych uwag, tym, którzy nie znają prozy Katarzyny Michalak, polecam po nią sięgnąć. Bo książki te przekonują, że literatura to gra wyobraźni, a ta, jak się okazuje, nie ma granic :)

K. Michalak, Powrót do Poziomki, Wydawnictwo Literackie 2011, s. 292.

poniedziałek, 2 stycznia 2012

Jak znaleźć męża? (M. Samozwaniec - Tylko dla dziewcząt)

Jednym z moich postanowień noworocznych - a w tym roku zabrałam się za ich spisanie niezwykłe skrupulatnie, mam nadzieję, że równie skrupulatnie będę je realizować - jest plan, by czytać w sposób bardziej uporządkowany, zapoznać się w końcu z tymi książkami, które chcę przeczytać od dawna, a które dziwnym trafem nie wpadają mi w ręce, wreszcie: mam kilku takich pisarzy, których nazwiska są mi znane... i nic poza tym. Dlatego też podeszłam do sprawy metodycznie: spisałam sobie owe nazwiska, spisałam sobie tytuły... i zaczynam!

A zaczynam od Magdaleny Samozwaniec, której dwie książki w ubiegłym roku przeczytałam i które bardzo mi się podobały. Kolejny powód jest taki, że Ania zna twórczość satyryczki lepiej niż ja i bardzo mnie denerwuje, gdy powołuje się na nią w rozmowach. Ale do rzeczy :)

"Tylko dla dziewcząt" to zbiór opowiadań/felietonów wydanych w 1966 roku, w których Magdalena Samozwaniec porusza, jak sam tytuł wskazuje, kwestie dla dziewcząt najważniejsze. Czyli? Czyli złapanie męża, oczywiście! Ubawiłam się przy tym fantastycznie, bo chociaż dziewczęciem już, stety - niestety, nie jestem (ba! kiedyś uchodziłabym za starą pannę!), to łapanie męża jeszcze przede mną - chociaż jeden chętny, od lat ten sam, już jest :) 

"Ciocia" Samozwaniec radzi: uważaj na teściową! Nie bagatelizuj hipochondrii ukochanego! Sprawdź, czy przypadkiem gruchantowi nie pocą mu się ręce, bo przecież potem będzie cię tą ręką dotykał! I tak dalej. Nie byłaby jedna autorka satyryczką, gdyby nie pokazała, jak same panny do usidlenia kawalera się zabierają. A że przy tym wychodzą na jaw takie ich cechy jak chciwość, zazdrość, małostkowość - tym śmieszniej! Jednocześnie możemy prześledzić, jak do podbojów podchodzono kiedyś, a jak w czasach autorce współczesnych. Jedno jest pewne: o ileż to wszystko byłoby prostsze, gdyby nie "mamusie" i ich odwieczne "za moich czasów...".

Nie da się ukryć, że "Tylko dla dziewcząt" nieco się zestarzało, że zmieniły się realia, a i podejście do małżeństwa współczesnych panien na wydaniu mocno różni się od tego sprzed kilkudziesięciu lat. Nie zmienia faktu to jednak faktu, że książkę, przy lampce wina, dla odprężenia, czyta się świetnie, a przy okazji można sobie poczytać o czasach, w których "randkowały" nasze mamy. Pouczające doświadczenie, bo gdy kilka fragmentów przeczytałam mojej, ta wzruszyła ramionami i zapytała: "No i co cię tak dziwi?". 

M. Samozwaniec, Tylko dla dziewcząt, wyd. GLOB, 1990, s. 215.


wtorek, 25 października 2011

Zaczęło się od... diabła (Okno z widokiem - Magdalena Kordel)

"Okno z widokiem" to książka idealna na chandrę. Należy ona bowiem do gatunku tych lżejszych, ale lżejszych w dobrym znaczeniu tego słowa. Zapewnia bowiem bardzo przyjemną rozrywkę na kilka godzin, a przy tym ma to "coś", co mnie ogromnie urzekło i przez co mogę ją z czystym sumieniem polecić.

Opisana historia zaczyna się od ogromnej fascynacji głównej bohaterki, Róży, diabłem. Na "spotkania" z diabłem chadza jej babcia, co ogromnie małą Różę intryguje. A gdzie najczęściej można diabła spotkać? No tak: na rozstaju dróg. A że na rozstaju dróg jest też kapliczka, Róża zaprzyjaźnia się ze św. Antonim, z którym ubija różne ciemne interesy. Okazuje się jednak, że Antoni jest w niebezpieczeństwie: zły inwestor chce zająć tereny przy rozstajnych drogach i wybudować tam jakieś hale, niszcząc tym samym piękny krajobraz. Róża stanowczo się temu sprzeciwia, wciągając w całą akcję profesora i studentów archeologii. Ma bowiem zamiar udowodnić, że jest to teren cenny ze względu na swoją historię i nie można tam nic zmieniać.

Sama historia jest dość prosta, nie ma tu nagłych zwrotów akcji ani łzawych dramatów. Ogromnie podobały mi się jednak w tej powieści dialogi, które uważam za jej najmocniejszą stroną. Uważam, że trudno jest zapisać rozmowę tak, aby nie brzmiała ona sztucznie, używając przy tym naprawdę ładnej polszczyzny. Autorce ta sztuka się udała: dialogi Róży z profesorem oraz Róży i proboszcza to prawdziwy majstersztyk. Ponadto bardzo dobrze udało się oddać autorce klimat niewielkiej miejscowości: Malownicze w tej powieści naprawdę jest malownicze i aż ma się ochotę tam pojechać... na trochę, na napoleonki do "Piątego Koła" :)

I koniecznie muszę dodać jeszcze jedną rzecz! To, co jeszcze spodobało mi się w "Okno z widokiem" to Róża: kobieta z pasją, zasadami i głową na karku. A o takie bohaterki we współczesnej tzw. "babskiej" prozie wcale nie jest tak łatwo :)

M. Kordel, Okno z widokiem, SOL, 2011, s. 312.

wtorek, 15 lutego 2011

Chcecie bajki? Oto bajka! (Sosnowe dziedzictwo - M. Ulatowska)


Ufff... Tak długiej blogowej przerwy chyba jeszcze nie miałam. Nie wynika ona bynajmniej z tego, że jestem leniem (a jestem), tylko z tego, że dopadło mnie paskudne choróbsko. I o ile czytać jeszcze dawałam radę, tak z pisaniem było już trochę gorzej. No, ale mam nadzieję, że "sensacje żołądkowe" już za mną i nic mi nie przeszkodzi w pisaniu, hehe.

A napisać chciałam o książce, co do której mam bardzo mieszane uczucia. "Sosnowe dziedzictwo" - brzmi ładnie, prawda? Zawartość też jest ładna... aż za ładna chwilami. Książka Marii Ulatowskiej opowiada historię kilku kobiet. Pierwsza Ania rodzi córeczkę, też Anię, w Warszawie zaś właśnie zaczęło się Powstanie. Zdecydowanie nie był to dobry czas na rodzenie dzieci, zresztą: Ania i jej "powstańczy" mąż zostają rozstrzelani. Małą Anusią opiekuje się rodzina pewnego mecenasa... i od tej pory w książce wszystko już układa się dobrze.... chwilami aż za dobrze.

"Sosnowe dziedzictwo" to bardzo miła lektura, a takie ostatnio preferuję. Czytało mi się ją naprawdę świetnie, tyle że... takie historie się nie zdarzają. Aneczka, prawowita dziedziczka pięknego dworku, przyjeżdża do Towian i natychmiast znajduje przyjaciół, pieska i miłość na dodatek. Stać ją na remont, który pewnie wymagał ogromnych nakładów finansowych... a tymczasem Aneczka pracuje jako korektorka w malutkim wydawnictwie. Pytam więc: skąd ma te pieniądze? Dalej: mężczyzna, w którym się zakochuje, ma synka. Jacka zostawiła żona i Florek, jego syn właśnie, boi się kobiet, nie ufa im. Natomiast Aneczkę akceptuje od razu... Wymieniać dalej?

Lubię szczęśliwe zakończenia w książkach (no, chociaż zawsze mam satysfakcję, kiedy autor jednak nie idzie na łatwiznę i zakończenie nie jest dobre), lubię też książki, w których bohaterom udaje się pokonać życiowe wyboje. Tyle, że tu żadnych takich wybojów nie ma, wszystko jest bardzo proste, bardzo poukładane, wszystko jest możliwe itd.

Podkreślam: książkę czyta się świetnie, naprawdę wciąga i naprawdę chciałabym, aby w moim życiu też wszystko przychodziło tak łatwo. Myślę, że autorka napisała ją "ku pokrzepieniu serc" (chociaż mogę się mylić), ale trochę przesadziła, bo zabrakło w tej opowieści jednej rzeczy: realizmu. Z drugiej strony zastanawiam się jednak, czy realizm jest właśnie tym, o co w tego typu powieściach chodzi...? Nie wiem. Czekam za to na drugi tom aby sprawdzić, czym Maria Ulatowska zaskoczy.

M. Ulatowska, Sosnowe dziedzictwo, wyd. Prószyński i S-ka, Warszawa 2011, s. 296.

niedziela, 16 stycznia 2011

Czasami człowiek musi... (Kudłata - Dorota Berg)


... przeczytać "babską" książkę :) Przyznaję się do tego i nie mam zamiaru się wstydzić: tak jak czasem zamiast ambitnego kina, mam ochotę na przygłupią komedię, tak raz na jakiś czas nadchodzi taki okres, że po prostu muszę sięgnąć po "babskie" czytadło, w który ONA jest kobietą po przejściach, ma cellulit i nadwagę, szuka księcia z bajki, który będzie lepszy od jej "eks" i któremu na koniec szczęka opadnie z zazdrości... Taki schemat realizowany jest w wielu powieściach i nie inaczej jest w "Kudłatej" autorstwa Doroty Berg, ale przyznaję, że książkę czytało mi się bardzo miło i napis na okładce, "historia antydepresyjna", świetnie oddaje jej klimat. I nawet nie przeszkadzało mi to, że po prostu WIEDZIAŁAM, że na koniec książę i tak musi się zjawić...

Wiktoria ma trzydzieści lat, wspomniany już cellulit i nadwagę, dwójkę dzieci i trzy zwariowane przyjaciółki. Po rozwodzie, który nie był dla niej jakąś znowu straszną tragedią, mebluje swoje życia od nowa i nie ma w nim miejsca dla facetów. Oczywiście do czasu...

To, co najbardziej podobało mi się w tej książce to przemyślenia głównej bohaterki, które naprawdę są "antydepresyjne", jej czasem absolutnie nieprzewidywalne zachowania oraz to, że jest do bólu... kobieca. Ma huśtawki nastroju, sama do końca nie wie, czego chce, raz pozuje na dzielną Matkę Polkę, by za chwilę stać się słabą kobietką, potrzebującą chusteczki, by jeszcze za moment pokazać pazurki... Być może w innych okolicznościach by mnie to irytowało, ale biorąc pod uwagę szaro - bury nastrój, w jakim ostatnio jestem, "Kudłata" naprawdę dostarczyła mi potężnej dawki optymizmu i humoru.

Polecam mieć powieść na uwadze, gdy dopadnie Was deficyt dobrego nastroju :)

D. Berg, Kudłata, Prószyński i S-ka, Warszawa2010, s. 312

piątek, 8 października 2010

Ona to on, a on to ona (Piaskownica - Danuta Marcinkowska)


O "Piaskownicy" dowiedziałam się, a jakże, czytając recenzję na blogu Edith. Przede wszystkim zachęciła mnie informacja, iż jest to debiut (a po polskie debity staram się sięgać jak najczęściej) i to, jak twierdzi Edith, w której gust wierzę, debiut udany. Sięgnęłam więc po tą książkę tym chętniej.
Czym jest tytułowa piaskownica? Pozornie to tylko miejsce, gdzie codziennie bywa główna bohaterka, Natasza, ze swoim synkiem Erykiem. Jednocześnie to właśnie tam najczęściej dopada ją frustracja: że jest za mało asertywna, że w jej życiu zbyt mało się dzieje, że chciałaby iść do pracy, jak jej mąż. Olaf tymczasem uważa, że jego żona ma komfortowe warunki: cały dzień siedzi sobie w domu z dzieckiem, pomaga jej niania, więc tak naprawdę nie ma nic do roboty, patrzy, jak maluch się rozwija. Jednym słowem nie powinna narzekać i Olafa bardzo dziwi, dlaczego to robi. Olaf to ma dopiero stresy! Nie tylko odpowiada za utrzymanie rodziny, ale też musi wykazywać się w pracy... a Natasza jeszcze zrzędzi, że za mało zajmuje się dzieckiem. A przecież poświęca mu całe weekendy, zamiast np. w tym czasie realizować swoje pasje. Natasza natomiast widzi to tak, że Olaf codziennie ma nowe wyzwania, spotyka ciekawych ludzi i ciągle coś w jego życiu się dzieje.

I tak napędza się spirala wzajemnych pretensji, niedomówień, żali... Która para tego nie przerabiała? Tymczasem autorka idzie krok dalej i zamienia małżonków miejscami: Natasza budzi się w ciele Olafa, a Olaf w ciele Nataszy. Siłą rzeczy: Natasza idzie do pracy, Olaf zostaje w domu z synkiem. Czy jest to powieść o równouprawnieniu? W moim odczuciu raczej nie.

Danuta Marcinkowska napisała bardzo ciepłą i przyjemną książkę, która ilustruje banalną prawdę: w związku należy się uzupełniać. Jednocześnie stosuje pomysł, który ostatnio oglądałam na ekranie, w filmie "Kobieta na Marsa, mężczyzna na Wenus" i który w książce także mi się podoba. Polecam, gdyż jest to kolejna lekka książka, którą czyta się błyskawicznie, która daje do myślenia i która jednocześnie stanowi świetną rozrywkę.

D. Marcinkowska, Piaskownica, wyd. Replika, Zakrzewo 2010, s. 160.

czwartek, 2 września 2010

Dwie kobiety w stanie odmiennym (Pensjonat nad Wierzbowym Jeziorem - Susan Wiggs)

Rozrzut moich lektur jest ostatnio niesamowity. Jednocześnie czytam Iwaszkiewicza (którego i o którym książki zaprezentuję przez weekend), książkę Mary Roach "Duch. Nauka na tropie życia pozagrobowego", uśmiecham się do Siesickiej, wieczory spędzam z "Przypadkami Tomasza Płachty" Daniela Kozierskiego, a muzycznie inspiruję się książką Michała Traczyka którego twarz kojarzę ze swojej alma mater, pt. "Poezja w piosence" też czytam. A poza tym właśnie skończyłam "Pensjonat pod Wierzbowym Jeziorem".

Zawsze podziwiam autorów, którzy o trudnych tematach potrafią pisać bez zadęcia i patosu, w sposób, który nie dołuje, a raczej wzbudza ciekawość, co dalej. Książka, którą skończyłam, jest właśnie taka. W skrócie: opowiada o dwóch kobietach, z których jedna, Nina Romano, zaszła w ciążę, gdy miała 15 lat i udało jej się pogodzić naukę z macierzyństwem, przez jakiś czas sprawowała stanowisko burmistrza w małym, acz urokliwym miasteczku, ale po cichu marzyła o prowadzeniu pensjonatu. Druga z nich,Daisy, stoi przed najcięższym wyzwaniem w życiu. Jej brzuch także z dnia na dzień staje się coraz większy, ale w odróżnieniu od Niny, która poradziła sobie w tej sytuacji, Daisy zupełnie nie wie, co robić. Powiedzieć ojcu dziecka o ciąży, czy nie? Mieszkać z ojcem, czy z matką? Zacisnąć zęby i rozpocząć życie na własny rachunek, czy nadal korzystać z pomocy rodziców?

Nie ukrywam, że ten wątek był dla mnie najciekawszy. Dwie kobiety, z których jedna już pokazała, że potrafi, a druga stoi dopiero na początku tej drogi. I w sumie, co w moim przypadku dziwne, to już by mi wystarczyło. Nina Romano od zawsze pragnie pensjonatu, którego właścicielem niespodziewanie stał się ojciec Daisy - i wiadomo, że tu pojawić się musi wątek romansowy, który trochę mi przeszkadzał. Walka o marzenia, życiowe wyzwania i wybory - super. Ale te maślane oczy i zaglądanie w dekolt... hmm.

A swoją drogą jest to kolejna książka, którą chętnie zobaczyłabym na ekranie, z Salmą Hayek w roli Niny i Natalie Portman w roli Daisy. Dodam jeszcze, że z cyklu "Kroniki znad jeziora" ukazały się wcześniej dwa tomy, których nie czytałam, ale zupełnie mi to nie przeszkadzało cieszyć się lekturą "Pensjonatu".

S. Wiggs, Pensjonat nad Wierzbowym Jeziorem, wyd. MIRA, Warszawa 2010, s. 380.

czwartek, 19 sierpnia 2010

Słodko - gorzkie opowieści sąsiedzkie...z Nowego Jorku (Dziewczyna z sąsiedztwa - Elizabeth Noble)


Hihi, dzisiejszy post zacznę pewnym truizmem. Jak się nie ma nic do powiedzenia, to lepiej milczeć.

A ja, chociaż do powiedzenia mam niewiele, zasiadłam do pisania. Nie wiem, czy też tak macie, kiedy czytacie jakąś książkę z myślą, że napiszecie o niej recenzję, to mniej więcej pod koniec lektury już macie jakiś pomysł na tekst: na to, jak go zaczniecie, co wydaje Wam się szczególnie istotne itd. Ja miałam tak ZAWSZE... do dzisiaj. Skończyłam czytać książkę Elizabeth Noble "Dziewczyna z sąsiedztwa" i nic. Zero pomysłów, co bynajmniej nie oznacza, że książka była nudna głupia i płytka, tak, że po lekturze nic mi z niej nie zostało, nie.

"Dziewczyna z sąsiedztwa" to powieść obyczajowa, z lekkim zacięciem psychologicznym. Jej bohaterami są mieszkańcy pewnej kamienicy: w różnym wieku, z różnymi charakterami, z różnym doświadczeniem życiowym - ot, zbieranina różnych typów, jak to zazwyczaj w kamienicach bywa. Początkowo autorka przedstawia ich jako wybrańców losu: część z nich ma rodzinę, dobrą pracę, ktoś inny wiedzie beztroskie życie niebieskiego ptaka, sąsiadka z góry tonie po uszy w romansach wypożyczanych w bibliotece, a sąsiadka z dołu tonie w romansach rzeczywistych, nie przebierając w tym, kogo zaprasza do łóżka.

Potem jednak, w miarę czytania okazuje się, że to wszystko jest iluzją. Idealna żona zostaje zdradzona przez idealnego męża, romantyczka nagle zaczyna czuć się samotna, "niebieski ptak" zakochuje się i staje na uszach, by być wartym swojej wybranki, a małżeństwo, które początkowo idealne się nie wydaje, dochodzi do porozumienia i na nowo buduje swoje życie.

Bardzo podoba mi się zabieg z portretowaniem mieszkańców tego samego budynku. Ich losy biegną różnymi torami, jednak w którymś momencie zazębiają się: ludzie, którzy obojętnie mijają się na klatce schodowej zaczynają nawiązywać znajomości, zaprzyjaźniają się, czuwają nad sobą wzajemnie - jednym słowem: zaczynają ich łączyć początkowo cieniutkie niteczki przyjaźni.

Poza tym książka jest bardzo nowojorska: z Central Parkiem, kubkami Starbucksa i żółtymi taksówkami w tle. I być może dlatego w trakcie czytania miałam nieodparte skojarzenia z tą piosenkę zespołu R.E.M:



Polecam: i książkę, i piosenkę :)

poniedziałek, 21 czerwca 2010

To jest mobbing! (Ewa Zaleska - Ja tu jeszcze wrócę!)


Nietypowa babska powieść? Z tym właśnie mamy do czynienia w przypadku "Ja tu jeszcze wrócę!".

Dlaczego nietypowa?

Pierwsze zaskoczenie: głównym bohaterem jest mężczyzna o nietypowym imieniu Karino Mroźny. Pan Karino bynajmniej nie jest typem włoskiego macho, to raczej poczciwina, który styka się z demoniczną szefową.

Bo książką Ewy Zaleskiej to książka o mobbingu, jednak wszystko zostało tu odwrócone. To nie szef podszczypuje kobiety i każe im iść do garów, lecz szefowa znęca się nie tylko nad swoim dyrektorem ds. marketingu, lecz terroryzuje całą podlegającą jej agencję reklamową.

Inna kwestia, że szefowa jest postacią przekomiczną. Odmienia przez wszystkie przypadki zaimek "ja". Święcie wierzy w feng shui i wpływ kolorów na samopoczucie człowieka i dlatego każe pracownikom przebierać się w strój kanarka. Poza tym, ten typ tak ma!, jest najlepsza, nieomylna, niezastąpiona, agencja funkcjonuje dzięki jej staraniom, pracownicy to idioci, których trzeba prowadzić za rękę jak dzieci i właściwie to cud, że tak długo utrzymali się w firmie. A poza tym ma guzik w pewnym strategicznym miejscu, o którym z wielkim rozbawieniem czytałam.

I właśnie z taką babą ma pracować Karino, który jest grzeczny, miły i bardzo się stara. A w dodatku podobną heterę ma w domu... Biedaczek :)

Bardzo mi się podobał zapis rozmów, miedzy szefową a panem Karino. Jak dla mnie są one żywcem wyjęte z rozmów kwalifikacyjnych, na które mam wątpliwą przyjemność od czasu do czasu chodzić i gdzie każda wypowiedź zostaje przekręcona, doświadczenie i wykształcenie staje się największą przeszkodą w podjęciu pracy, a rozmówca każde zdanie zaczyna od: "No wie pani, JA..." - itd.

Po przeczytaniu tej książki jeszcze bardziej zaczęłam doceniać pracę w domu, bez szefa nad głową.

E. Zaleska, Ja tu jeszcze wrócę!, wyd. SOL, Warszawa 2010, s. 317.

piątek, 16 kwietnia 2010

"Wojna - wojną, życie - życiem, a hyś - hysiem!" ( Życie nie jest romansem, ale... - Maria Pruszkowska)

Kolejny raz dorwałam się do książki Marii Pruszkowskiej i kolejny raz lektura pochłonęła mnie całkowicie. "Życie nie jest romansem, ale..." to kontynuacja "Przyślę panu list i klucz", która kilka tygodni temu rozłożyła mnie na łopatki.

O ile pierwsza część opisywała beztroskie lata dzieciństwa i młodości, okres "durny i chmurny", tak tutaj autorka opisuje wydarzenia rozgrywające się w czasie wojny. Dlatego jest mniej czytania, a więcej zabawnych (!) perypetii. Narratorka Zosia bowiem na wojenną rzeczywistość patrzy okiem "Zagłoby z chlewika". Owszem, zaznacza, że tragiczne wydarzenia miały miejsce, ale o nich można poczytać w poważnych książkach historycznych. Były też jednak takie, które oprócz tego, że napawają grozą, w gruncie rzeczy okazały się śmieszne. I przytacza ich naprawdę wiele: a to jak w pierwszych latach wojny, w marcu, została zatrzymana z kotką w koszyku, której szukała kociego męża. To znowu jej matka, wystrojona w futro wybrała się na "szmugiel" masłem. Masło pod futrem się stopiło i drogocenne sobole nadawały się tylko do wyrzucenia. To znowu szwagier Wiktor spadł ze schodów, przyprawiając o atak serca połowę ukrytych w piwnicy ludzi, którzy myśleli, że to niewypał i że za chwilę wszyscy zginą. Siostra głównej bohaterki, kiedy trafiła na roboty do Niemiec, słała kartki, w których donosiła, że "po Berlinie sobie tupta".

Upłakałam się ze śmiechu, zanotowałam kilka tytułów ("Colas Breugnon" - ktoś czytał?) i narobiłam ochoty na kolejne książki tej autorki, po które na pewno sięgnę.

Oczywiście polecam - nie jest to może wybitna literatura, ale na chandrę i niebanalną rozrywkę - jak znalazł :)


PS Tym razem bez okładki, gdyż egzemplarz, który czytałam, okładki "do pokazania" nie posiada, a wznowień tej książki się nie dopatrzyłam.

PS 2 Tytuł notki to mój ulubiony cytat z tej książki.

M. Pruszkowska, Życie nie jest romansem, ale..., Wydawnictwo Gdańskie, Gdańsk 1971, s. 187.


środa, 7 kwietnia 2010

Dla mnie raczej: kobiety smutne (Kobiety namiętne - Paula Izquierdo)


"Kobiety namiętne" to kolejna pozycja porwana z biblioteki po wcześniejszym przeczytaniu recenzji na blogu (tym razem był to blog Nyx). Przyciągnęło mnie nazwisko Simone de Beauvoir, której poświęcony został jeden rozdział książki. Jednak zarówno on, jak i pozostałe, rozczarowały mnie.

Owszem: książkę czyta się całkiem przyjemnie i całkiem szybko, gdyż rzeczywiście wciąga. Owszem: kobiety, o których autorka pisze, są niebanalne, intrygujące, słyszał o nich każdy. Bo jak można nie słyszeć o Elżbiecie I, Elżbiecie Batory, Katarzynie Wielkiej, George Sand, Colette, Macie Hari, Isadorze Duncan, Virginii Woolf, Anais Nin, Josephine Baker, Edith Piaf i kilku innych znanych paniach? Paula Izquierdo postanowiła jednak przedstawić ich sylwetki pod kątem, jak wskazuje tytuł książki, namiętności, romansów i erotycznych ekscesów itp. Tylko teraz tak: w książce nie ma "momentów", a jedynie skatalogowanie kochanków słynnych pań. Brakuje opisów więzi, jakie łączyły opisywane osoby, szczególnie smakowitych anegdot też jest niewiele. Autorka ogranicza się jedynie do podania kilku danych biograficznych, kilku nazwisk i kilku własnych, mało odkrywczych, interpretacji.

Nie jest to książka naukowa, Paula Izquierdo przedstawia bowiem tylko wybrane subiektywnie epizody z biografii kobiet, o których pisze. Kiedy zabierałam się za lekturę, myślałam, że będzie to coś w rodzaju "literackiego pudelka", czyli że mam do czynienia z książką liczącą na to, że przedstawione w niej fakty wywołają rumieniec na twarzy, sensację, że będę ją czytać z niezdrowym zainteresowaniem. Ale tego wszystkiego też nie było, zabrakło namiętności, a opisane kobiety, w moim odczuciu, były raczej smutne, niż namiętne, uwydatnione zostały ich skłonności depresyjne, a nie "zacięcie" uwodzicielskie. I niestety, mimo doboru naprawdę interesujących nazwisk, książka dla była średnio interesująca. Niewątpliwym plusem jest jednak to, że zachęciła mnie, aby w końcu przeczytać odrzucone kiedyś "Klaudyny" Colette i sięgnąć po książki Anais Nin. Poza tym narobiłam sobie ochoty na przeczytanie biografii Isadory Duncan. Więcej plusów nie dostrzegam.

Dlatego moja ocena to trzy i bez żalu oddam tę książkę do biblioteki.

***

Zmieniają temat, pisałam już o tym kilka razy, jedną manie płynnie zamieniłam na drugą. Zamiast czytać, siedzę i dłubię. Nie, nie w nosie :) Dłubię na szydełku, bo dzierganiem tego jeszcze do końca nie można nazwać. Z wielkanocnych jajeczek przerzuciłam się na szydełkowe kolczyki, a w planach majaczy mi się biała, "wydłubana" bluzeczka na lato, którą mam nadzieję za jakiś miesiąc się pochwalić.

P. Izquierdo, Kobiety namiętne, Świat Książki, Warszawa 2009, s. 208.

sobota, 13 marca 2010

Sobota - dzień kota (Wszyscy mężczyźni mojego kota - Karolina Macios)


Na drugi dzień "kociego weekendu" wybrałam książkę Karoliny Macios "Wszyscy mężczyźni mojego kota". Wczoraj była książka Doris Lessing, więc na dzisiaj specjalnie wybrałam pozycję lżejszego kalibru. Pozycję, w której jak się okazało, kot jest ważnym bohaterem, ale, niestety, nie najważniejszym, czego w sumie można się było spodziewać. Skoro jednak mam pisać o kocie, to piszę :)

Kot w powieści Karoliny Macios ma na imię, uwaga, uwaga, Kastrat, z przyczyn wiadomych. I do najłagodniejszych z pewnością nie należy, bezlitośnie przepędzając wszystkich adoratorów swojej dość nierozgarniętej właścicielki. Kastrat nie tylko wczepia się w łydki i rzuca na psy trzy razy większe od siebie, ale bez skrupułów sika w buty nieproszonych gości. Poza tym ma zadziwiającą zdolność celowania pustą miską w brzuch swojej pani, gdy jest głodny i tą samą miską potrafi na kilka godzin zatrzasnąć drzwi od łazienki. Niestety, jak już pisałam, głównym bohaterem nie jest, a szkoda, bo bardzo tego kiciusia o temperamencie tygrysa polubiłam.

Książką z pewnością należy do "babskiej" literatury, jednak dość pozytywnie mnie zaskoczyła. Główna bohaterka klnie jak szewc, upija się niezależnie od dnia tygodnia i nie ma nic wspólnego ani z "dziewicami" po czterdziestce, ani też naiwnymi bohaterkami Katarzyny Grocholi. Książka opisuje środowisko krakowskiej inteligencji, zabiera "na spacer" po modnych klubach i jest dość odważna, gdyż pojawiają się w niej tylko pary damsko - męskie, ale też damsko - damskie i męsko - męskie. Trochę rozczarowało mnie zakończenie, gdyż Ada (główna bohaterka) oczywiście spotyka swojego księcia (który znowu okazuje się Hiszpanem! - tak jak w książce "Każdy dom potrzebuje balkonu") i właściwie cała opowieść dąży do happy endu. A te ostatnio w powieściach średnio lubię, tym bardziej, jeśli rozgrywają się na plaży przy blasku wschodzącego słońca - a Karolina Macios postawiła właśnie na taką końcówkę. Trochę szkoda.

Książkę oceniam na czwórkę, gdyż kot w niej mimo całej niesympatyczności całkiem sympatyczny, a całość napisana jest żywym, świeżym językiem i przeczytałam ją błyskawicznie, co oznacza, że wciąga. I specjalnie dla niej tworzę nową etykietę: czytadła.

K. Macios, Wszyscy mężczyźni mojego kota, wyd. Znak, Kraków 2008, s. 233.

wtorek, 12 stycznia 2010

Co może dziewczyna, gdy dorastać zaczyna (Jodi Picoult "Czarownice z Salem Falls")

Od jakiegoś czasu nadrabiam zaległości w czytaniu po studiach, kiedy to dla przyjemności nie miałam ani czasu, ani ochoty czytać. Dodam, że kończyłam polonistykę...

Owszem, coś poza "Beniowskim" czytywałam, ale bez większego przekonania i zapału. I szczerze mówiąc niewiele z tych lektur pamiętam. Nazwisko Jodi Picoult, do której obiecałam sobie wrócić, jednak gdzieś tam z tyłu głowy mi utkwiło, a o pisarce przypomniałam sobie, gdy zaczęto promować film "Bez mojej zgody". Wcześniej przeczytałam właśnie tą książkę i zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Być może zbyt wcześnie wyciągam wnioski, ale reakcja ta wydaje mi się prawidłowa: książki Picoult po prostu robią wrażenie. I już. "Czarownice z Salem Falls" czytałam z czerwonymi uszami i kolejny raz obiecuję sobie, że to nie koniec mojej przygody z tą autorką.

Po tym nieco przydługim wstępie przechodzę do rzeczy.

"Czarownice z Salem Falls" to opowieść o polowaniu nie na czarownice, ale przez czarownice na upatrzoną ofiarę. Znudzone małomiasteczkową rzeczywistością nastolatki zaczynają praktykować wicce. Aby przekonać się, jaką moc posiadają, postanawiają zniszczyć życie mężczyźnie, w którym podkochują się co najmniej dwie z nich. Ofiara zdaje się łatwym łupem: w miasteczku przebywa od niedawna, nie ma rodziny ani bliskich. A w dodatku odsiadywał wyrok za gwałt na nastolatce. Szybko okazuje się, że wzięły go sobie za cel nie tylko nastoletnie czarownice, ale i inni mieszkańcy miasteczka, którzy zgodnie uznali, że nie chcą kogoś takiego gościć u siebie. Atmosfeta wokół Jacka St.Bride stopniowo się zagęszcza, w końcu wytoczone zostaje najcięższe działo: jedna z dziewczyn oskarża go o gwałt.

Tyle fabuły, która może wydawać się schematyczna, ale faktem jest, że książkę po prostu "się czyta". Bywam nieuważnym czytelnikiem, tutaj nie ominęłam ani jednego akapitu. Bywa, że odkładam książkę w połowie lektury - od "Czarownic" nie mogłam się oderwać. Bywa, że bohaterowie nudzą mnie po jakimś czasie - tutaj wraz z rozwijaniem się akcji coraz bardziej mnie intrygowali i byłam ciekawa, czy moje przypuszczenia są prawdziwe. Z czystym sumieniem stwierdzam, że od dawna nie czytałam nic tak interesującego, chociaż książka przez mnogość pojawiających się bohaterów początkowo może prowadzić do lekkiego zawrotu głowy.

Może jeszcze jest za wcześnie, aby twierdzić, że jestem fanką Jodi Picoult. Ale z całą pewnością stwierdzam, że na tych dwóch książkach które czytałam na pewno nie poprzestanę.

Inne opinie o powieści znajdują się np. tu, tu, tu i tu.


wtorek, 5 stycznia 2010

Żeby się nie nudzić (Monika Szwaja - Jestem nudziarą)

Pisząc pierwszą notkę na tym blogu wspominałam, że jestem spragniona lektury łatwej, lekkiej i przyjemnej. Takiej, którą się połyka, a niekoniecznie trawi. Dlatego chodząc do biblioteki, skrupulatnie wybieram książki, po których spodziewam się wyłącznie rozrywki - i w zasadzie niczego więcej od nich nie wymagam. Stosując tę metodę w ciągu ostatnich kilku tygodni udało mi się przeczytać np. "Tata, one i ja" Manueli Kalickiej (Manueli czy Manuli? - na okładce jak wół figuruje ta druga forma), "Agrafkę" Izabeli Sowy czy "Przebudzenie" Ireny Matuszkiewicz.


Książki Moniki Szwai na ich tle wypadają zaskakująco dobrze (chociaż ostatnia pozycja sprawiła, że zarwałam pół nocy). Jakiś czas temu przeczytałam dwa tomy słynnych "Dziewic", teraz skończyłam powieść o wiele mówiącym tytule "Jestem nudziarą". Książka wciagnęła mnie od pierwszego zdania, udało jej się skupić moją uwagę mniej więcej do połowy, potem jednak przemknęło mi przez głowę, że gdzieś już to chyba czytałam... Owszem, czytałam. W poprzednich książkach tejże autorki.


Główna bohaterka jest nauczycielką - nauczycielka była i w "Dziewicach". Ma zwariowane przyjaciółki - kilka scen jakby żywcem wyjętych z "Dziewic". Szuka "chłopa" - dziewice też go szukały. Wszystko kończy się lepiej niż dobrze - to też już było. Więcej uwag nie mam, bo, przyznaję bez bicia, polubiłam tę autorkę. Podoba mi się jej styl pisania, podoba mi się dowcip, a poza tym zdecydowanie ostatnio podobają mi się wszystkie książki z "happy endem", nawet tak przesłodzonym jak ten w "Nudziarze".


Plan jest taki: przez najbliższe dwa miesiące będę czytać książki innych autorów, ale gdy tylko dopadnie mnie gorszy nastrój... oj, ja sobie jeszcze poczytam "Stateczną i postrzeloną" i "Gosposię prawie od wszystkiego". ;-).

wtorek, 1 grudnia 2009

"Fikołki na trzepaku" - Małgorzata Kalicińska

Łatwa, lekka i przyjemna - do tej kategorii zaliczyć można kolejną książkę, o której mam zamiar napisać. Książkę nabyłam drogą kupna przed tygodniem i... zupełnie odpłynęłam przy lekturze. Małgorzata Kalicińska opisuje w niej swoje dzieciństwa - ale jak opisuje! Jestem od autorki "Fikołków na trzepaku" 29 lat młodsza i cóż z tego, skoro w książce znajduje się m.in. taki fragment, który szczególnie mnie urzekł:

Nie zapamiętałam żadnego kolegi ani koleżanki z grupy. Za to dobrze pamiętam sposób jedzenia zupy. Okazało się, ze wszyscy moi znajomi chodzący do przedszkoli tez tak właśnie jadali zupy! Najpierw wyjadaliśmy łyżka same rzadkie. Gdy na dnie talerza zostały już tylko ziemniaki, rozgniataliśmy je na "paprę". Najlepiej smakował tak barszcz buraczany ze śmietaną, zupa ogórkowa i szczawiowa. Niedawno zgadałam się z kolegami i koleżankami na ten temat. Stare konie jak ja i okazało się, że też tak jadali.

Robiłam dokładnie tak samo, tylko na "paprę" mówiłam po prostu błoto. Kiedy przeczytałam ten fragment mamie, wybuchnęła śmiechem i stwierdziła, że nie chciałabym spierać tego buraczanego błota z białych rajstop. Racja: nie chciałabym ;-)

Dalej jest równie smakowicie i aż gęsto od wspomnień: o wakacjach spędzanych na wsi, o pobycie w Moskwie, o podwieczorkach u dziadkach, a także wujkach, ciociach, wujenkach, stryjenkach i stryjkach... i niedźwiedziach z głupią miną, które czają się w krzakach. Całość natomiast - by zachować kuchenną terminologię - okraszona została świetnymi fotografiami, w większości z albumu rodzinnego (nawiasem mówiąc: książki z obrazkami lubię od zawsze, a że teraz jednak przeważnie czytam książeczki dla nieco większych dzieci, uwielbiam, gdy są w nich fotografie. A tu są. I to dużo!). Szczególnie polecam obejrzenie pierwszego zdjęcia na piątej stronie, a zapewniam, że na zwykły kasownik już nigdy nie spojrzycie tak samo ;-)

Czego w książce nie ma? Polityki. Urodzona w 1956 roku Kalicińska miałaby przecież o czym pisać, ale nie robi tego celowo. Owszem, książki takie jak np. "Gnój" są ważne i potrzebne, ale czasem, dla odmiany, miło jest poczytać o dzieciństwie jako okresie "sielsko-anielskim". Tym bardziej, że ja też przesiadywałam na trzepaku, grałam w dwa ognie, jadłam chleb ze śmietaną i cukrem i miałam pozdzierane kolana.

...a żeby rzucić nieco światła na to, jaka ja byłam w najbardziej beztroskim okresie życia: proszę bardzo! Na pierwszym zdjeciu mam około sześciu lat, kocham psy (jak widać), odważnie ustalam nowe trendy w modzie podwórkowej (mam nadzieję, że to widać mniej) i nie słyszałam jeszcze o słowo "kalorie", "bezrobocie" czy "zmarszczki".

Nie stroniłam też od sportu: zdjęcie zostało zrobione zaraz po komunijnym obiedzie. Co tam torty, co tam sałatki: olałam gości i poszłam sobie pojeździć na moim nowym rowerze.
Nie byłam ślicznym dzieckiem, to na pewno. Ale nie ulega wątpliwości, że byłam dzieckiem szczęśliwym ;-)