Pokazywanie postów oznaczonych etykietą literatury hiszpańska. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą literatury hiszpańska. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 16 sierpnia 2010

Dziennik z czasu dojrzewania (Wydrzyj mi serce - Angeles Mastretta)


"Wydrzyj mi serce" - świetny tytuł, prawda? Bardzo lubię literaturę z Hiszpanii i Ameryki Południowej, gdyż mam wrażenie, że w niej wszystko jest jakby... "bardziej". Kobiety są bardziej namiętne i piękne, mężczyźni są bardziej męscy niż gdzie indziej, uczucia są bardziej namiętne i gorące, a decyzje bohaterów zupełnie/bardziej nieprzewidywalne.

Książka "Wydrzyj mi serce" - będę ten tytuł z upodobaniem powtarzać - autorki, która pochodzi z Meksyku, nie rozczarowuje. Dlaczego warto ją przeczytać? Bo ma świetną główną bohaterkę, która bardzo przypominała mi moją ukochaną Scarlett z "Przeminęło z wiatrem".

Catalina będąc "głupią kozą" poślubia Andresa Ascencio - mężczyznę tak męskiego, że już chyba bardziej się nie da, który wkrótce zdobywa tytuł gubernatora stanu Puebla, a "głupia koza" zostaje gubernatorową.

Początkowo Catalina, głupie kozy tak mają, jest ślepo zapatrzona w swojego generała, potem zauważa, że mąż zdradza ją na prawo i lewo, nie kryje się z nieślubnymi dziećmi i zabija bez skrupułów.
I w tym momencie "głupia koza" zaczyna zmieniać się w kobietą walczącą, a pole walki ma niełatwe: no bo jak walczyć z bardzo męskim mężczyzną, od którego jest się uzależnionym?

Catalina dojrzewa, zaczyna stawiać własne warunki, w końcu zakochuje się i jest gotowa uciec z ukochanym. I byłby w tej książce happy end, gdyby nie wtrącił generał Ascencio... Catalina, która nie jest już tą samą osobą, którą poznajemy na początku planuje zemstę. A jak wiadomo, ta najlepiej smakuje na zimno.

Jak wyczytałam na okładce, książka zajmuje "wyjątkowe miejsce wśród pozycji z nurtu feministycznego". Nie dziwię się, że tak jest. W książce bowiem tak naprawdę niewiele się dzieje. Owszem, jest pokazana rewolucja w Meksyku z początku XX wieku, jest przedstawiony kawał historii tego kraju, ale i tak niepodzielnie panuje w niej Catalina. To jej przeżycia i jej dojrzewanie jest najważniejsze... i najbardziej wciągające.

Gorąco polecam!

A do posłuchania polecam piosenkę wokalistki, która bardzo mi się z tą książką kojarzy:

poniedziałek, 2 sierpnia 2010

Dom pełen pięknych kobiet (Ogród wiecznej wiosny - Cristina Lopez Barrio)

"Ogród wiecznej wiosny" to książka, która uwodzi. Przy pierwszym spojrzeniu: okładką. Postać kobiety, która się na niej znajduje intryguje, przyciąga wzrok i obiecuje, że nie pożałujemy czasu spędzonego z książką. Moim zdaniem siła okładki tkwi w tym, że widać na niej tylko połowę twarzy, całość zaś można zobaczyć na stronie internetowej tej pozycji.

Moje skojarzenie po przeczytaniu kilku stron? Realizm magiczny! - który po prostu uwielbiam. A że książka jest sagą, przedstawiającą losy kobiet z rodziny Laguna, więcej mi do szczęścia nie trzeba było.

Kobiety z rodu Laguna są przeklęte, ciąży nad nimi klątwa która mówi, że nigdy nie znajdą szczęścia w miłości, ich ukochany nigdy nie zagrzeje długo miejsca przy ich boku i samotnie będą wychowywać swoje córki. Jest jednak jeszcze coś, co charakteryzuje te niezwykłe kobiety: chęć zemsty na tych, którzy wyrządzili im krzywdę.

Bohaterkami powieści są Clara Laguna - prostytutka o bursztynowych oczach, jej córka Manuela - przystrajająca karaluchy kokardkami, Olvido Laguna - której ukochany roztrzaskał sobie czaszkę pod jej oknem, a także Margarita - kobieta zakochana we francuskim malarzu, malującym po wszystkim, co znajdzie się na jego drodze i który nieszczęśliwie zakochał w matce Margerity, co stało się przyczyną tragedii...


Margerita Laguna jest postacią ważną w tej książce z jeszcze jednego powodu: jako pierwsza rodzi ona chłopca, który być może złamie klątwę... Piszę "być może", bo nie zamierzam zdradzać zakończenia.


To, co jeszcze zwraca uwagę od pierwszej strony, to język: soczysty, namiętny, magiczny po prostu. No i tytułowy ogród, w którym przez cały rok rosną stokrotki Clary Laguny i róże tak czerwone, że prawie czarne, strzegące jej grobu...

Książka bardzo mi się podobała i w trakcie lektury już widziałam ją przeniesioną na ekran: koniecznie z Penelope Cruz w roli Clary Laguny i Moniką Bellucci w roli Olvido. Polecam gorąco, nie tylko miłośnikom literatury hiszpańskiej, realizmu magicznego i sag - polecam tym, którzy lubią pięknie opowiedziane historie.


C.Lopez Barrio, Ogród wiecznej wiosny, wyd. Otwarte, Kraków 2010, s. 340.