czwartek, 2 stycznia 2014

Tyle plusów, co minusów (Niewidzialny strażnik - Dolores Redondo)

Nowy Rok rozpoczęłam z książką, w której dostrzegam tyle samo plusów, co minusów. Uwielbiam wszystkie pozycje wydane w Czarnej Serii - ta jednak specjalnego zachwytu we mnie nie wzbudziła. Z drugiej strony... W tej chwili czyta ją moja koleżanka i dziś rano otrzymałam smsa o treści: Co Ty chcesz od tej książki? Dobra!





Akcja powieści Dolores Redondo osadzona została w niezwykłej scenerii pirenejskich lasów - równie pięknej, co złowrogiej. Mieszkańcy doliny rzeki Baztan nadal zdają się wierzyć w czarownice, złe mocy i basajauna, mitycznego leśnego strażnika. Ich spokój burzą tajemnicze morderstwa, których ofiarami są młode dziewczyny, właściwie jeszcze dzieci. I rodzi się pytanie: zabił je człowiek czy padły ofiarą czegoś, co trudno objąć rozumem?

Zagadkę próbuje rozwikłać Amaia Salazar, dla której zadanie to wiążę się z powrotem w rodzinne strony. Nie jest to powrót łatwy, gdyż to właśnie w Elizondo rozegrały się wydarzenia, o których wolałaby nie pamiętać i które sprawiają, że budzi się w nocy z krzykiem. 

Do samej postaci Amaii mam uczucia ambiwalentne. Z jednej strony bardzo mi się podoba ta jej ciemna strona, z drugiej zaś zgrzytałam zębami, kiedy autorka opisywała jej relacje z mężem (Och, jestem taka mała, bezbronna i infantylna, a ty taki duży i silny - zaopiekuj się mną!). Amaia w pracy i Amaia w domu to dwie zupełnie różne osoby - zdecydowanie bardziej do gustu przypadła mi w wydaniu służbowym. 

Świetny jest w tej książce wątek kryminalny i samo śledztwo: dosłownie czuje się frustrację bohaterów, kiedy nic do niczego nie pasuje, a morderca zdaje się nie zostawiać żadnych śladów. Wyjaśnienie przychodzi na kilku ostatnich stronach... i niestety, ale finał rozczarowuje, a motywacje mordercy zdają się być żywcem wyjęte z policyjnego podręcznika... z domieszką komediodramatu. Nie tego oczekiwałam.

W dodatku książka jest przegadana. Są rozdziały, które czyta się z wypiekami na twarzy, w których autorka mistrzowsko dawkuje napięcia, są też jednak takie, które zwyczajnie ominęłam. Myślę, że gdyby z 406 stron zrobić, powiedzmy, 300 byłoby idealnie. 

Niewidzialny strażnik to pierwszy tom trylogii kryminalnej, w której autorka nawiązuje do wierzeń i tradycji Basków. Znacie tę książkę? Czekacie na kontynuację?

Dolores Redondo, Niewidzialny strażnik, Czarna Owca, 2013, s. 406.